
Apartament Tamary Łempickiej, inspirowany stylem art déco oraz odważną i nowoczesną twórczością ikony malarstwa. Pokój charakteryzuje się eleganckim wystrojem i nawiązuje do twórczości malarki i jej ulubionych kolorów. Przedsionek do apartamentu inspirowany stylem art deco jednego z chicagowskich hoteli.
Tamara Łempicka (1898–1980) – artystka malarka, ikona stylu art déco, znana z portretów o geometrycznej elegancji i zmysłowości. Jej obrazy, takie jak „Autoportret w zielonym bugatti”, symbolizowały nowoczesną, wyzwoloną kobietę dwudziestolecia. Chociaż większość życia spędziła za granicą, Warszawa była miejscem, gdzie rozpoczęła artystyczną karierę. Bywała w paryskich i warszawskich salonach, słynęła z odważnych poglądów i wyrazistego stylu.
Opis:

Pokój inspirowany światowej sławy tenorem i aktorem, którego głos zachwycał publiczność od Warszawy po Nowy Jork. Pokój jest wyposażony w stylizowany na lata międzywojenne radiobudzik dzięki któremu możesz posłuchać jego pięknego i charyzmatycznego głosu.
Jan Kiepura (1902–1966) – światowej sławy tenor i aktor, którego twórczość obejmowała role operowe, filmowe i operetkowe. Jego kariera rozkwitła na wielu scenach międzynarodowych, od La Scali po Metropolitan Opera, a także dzięki popularnym filmom muzycznym, takim jak „Kocham wszystkie kobiety”. Po II wojnie światowej zamieszkał w Stanach Zjednoczonych. W 1958 roku po długiej przerwie odwiedził Polskę, gdzie przywitały go tłumy fanów, a jego występy z balkonu Hotelu Bristol stały się legendą. Pokój Kiepury łączy elegancję z pasją, jaką artysta wkładał w każdy występ.
Opis:

Pokój nastrojowy, jak piosenki „warszawskiego słowika” — pełen elegancji i przedwojennej nostalgii.
Pokój Hanki Ordonówny, zaprojektowany tak, aby sprawić wrażenie, że artystka właśnie opuściła pomieszczenie. Czarny kapelusz z szerokim rondem i fotografie na ścianach przybliżają postać artystki, oddając hołd jej dziedzictwu. Stylizowany radiobudzik wprowadzi Cię w krainę jej pięknego, nostalgicznego głosu.
Hanka Ordonówna (1902–1950) – pieśniarka, tancerka i aktorka, której wykonanie „Miłość ci wszystko wybaczy” stało się symbolem warszawskiej melancholii. Karierę zaczynała w kabarecie Qui Pro Quo. Była żoną hrabiego Michała Tyszkiewicza, a w czasie wojny organizowała pomoc dla polskich dzieci na Wschodzie. Znana była z elegancji i niepowtarzalnej scenicznej wrażliwości.
Opis:

Pokój dedykowany legendzie kina i kabaretu, mistrzowi elegancji oraz niezapomnianego uśmiechu i głosu. Fotografie na ścianach przybliżają postać artysty, oddając hołd jego dziedzictwu. Stylizowany radiobudzik wprowadzi Cię w krainę jego charakterystycznego głosu.
Eugeniusz Bodo (1899–1943) – aktor, piosenkarz, producent filmowy, ikona polskiego kina i estrady. Zasłynął z ról w filmach takich jak „Piętro wyżej” i „Zabawka”, a jego piosenka „Umówiłem się z nią na dziewiątą” do dziś kojarzy się z przedwojenną Warszawą. Był właścicielem kawiarni „Café Bodo” przy ul. Foksal.
Opis:

Pokój pełen radości i warszawskiego humoru, na cześć króla przedwojennej komedii. Fotografie na ścianach przybliżają postać artysty oddając hołd jego dziedzictwu. Radiobudzik w stylu retro wprowadzi Cię w krainę jego dowcipu.
Adolf Dymsza (1900–1975) – legendarny aktor komediowy, mistrz parodii i estradowego dowcipu, znany z takich filmów jak „Paweł i Gaweł” i „Robert i Bertrand”. W Warszawie nazywano go „królem komików”. Uwielbiał improwizować — podczas występów kabaretowych w Qui Pro Quo nieraz zaskakiwał widzów żartami wymyślanymi na poczekaniu. Pokój Dymszy to ukłon w stronę jego radosnej strony życia.
Opis:

Kameralny pokój biznesowy inspirowany życiem i muzyką wybitnego pianisty, symbolu siły ducha i piękna sztuki. Fotografie na ścianie przybliżają postać artysty i oddają hołd jego dziedzictwu tworząc jednocześnie inspirującą atmosferę do pracy czy refleksji. Sala idealnie sprawdza się do prowadzenia wideokonferencji lub spotkań w gronie do 6 osób, łącząc funkcjonalność z nastrojowym wnętrzem.
Władysław Szpilman (1911–2000) – pianista, kompozytor i bohater książki „Pianista”, na podstawie której powstał głośny film Romana Polańskiego. Przeżył getto warszawskie i okupację dzięki pomocy m.in. niemieckiego oficera Wilma Hosenfelda. Pokój Szpilmana odzwierciedla siłę sztuki w najtrudniejszych czasach.
Opis

Pokój w klimacie romantycznych piosenek barytona, który do ostatniej chwili pozostał wierny Warszawie. Fotografie na ścianach przybliżają postać artysty, oddając hołd jego dziedzictwu. Stylizowany radiobudzik wprowadzi Cię w krainę jego zmysłowego głosu.
Mieczysław Fogg (1901–1990) – niezrównany baryton, który nagrał tysiące piosenek, w tym niezapomniane „Ta ostatnia niedziela” i „Jesienne róże”. W czasie wojny brał udział w Powstaniu Warszawskim, śpiewając dla żołnierzy i cywilów. Po wojnie odbudował zrujnowany dom własnymi rękami. Fogg słynął z elegancji – zawsze w nienagannym garniturze i z nieodłącznym uśmiechem.
Opis:

Pokój łączący elegancję artysty i męża stanu, którego talent i patriotyzm zmieniły historię Polski.
Pokój Ignacego Paderewskiego, nazwany na cześć słynnego kompozytora i premiera Polski, łączy historyczny charakter z nowoczesnym komfortem, a ze stylizowanego radiobudzika stereo wydobywają się dźwięki jego kunsztu muzycznego.
Ignacy Paderewski (1860–1941) – wirtuoz fortepianu, kompozytor i polityk. Jego koncerty elektryzowały publiczność od Paryża po Nowy Jork. Pełnił funkcję premiera i ministra spraw zagranicznych odrodzonej Polski. Był współautorem sukcesu konferencji wersalskiej i orędownikiem polskiej niepodległości. Anegdota głosi, że w trakcie jednego z koncertów Paderewski zerwał strunę, ale mimo to kontynuował grę bezbłędnie, czym zdobył owację na stojąco.
Opis:

Pokój barwny i artystyczny, inspirowany twórczością malarki, która łączyła folklor z modernizmem.
Pokój czerpie inspirację z twórczości Zofii Stryjeńskiej, oferując pokoje z reprodukcjami pełnymi kolorów i odważnych wzorów, inspirowane polskim folklorem, które łączą elementy jej sztuki z nowoczesnym designem.
Zofia Stryjeńska (1891–1976) – malarka, ilustratorka, scenografka, zwana „księżniczką polskiego malarstwa”. Jej barwne kompozycje, inspirowane polskim folklorem i legendami, zdobiły m.in. pawilon polski na Wystawie Światowej w Paryżu w 1925 r. Związana z warszawskim środowiskiem artystycznym, znana była z żywiołowego temperamentu i oryginalnego stylu – często nosiła autorskie stroje inspirowane sztuką ludową.
Opis: